براساس يك تحقيق، افرادي كه به طور جدي در فكر خودكشي هستند، دچار تغيير لحن گفتار و صدا مي شوند و آهنگ گفتارشان بيانگر و آشكار كننده عمق افسردگي آنهاست. اين پديده را مي توان با ابزار الكتريكي ويژه اي نيز مورد پژوهش قرارداد و روند خودكشي هاي ناگهاني و سريع را باز شناخت.
استفان سيلورمان به عنوان يك روانكاو مدعي است كه مي تواند احتمال خودكشي بيماران را با توجه به صداي آنها حدس بزند. او با همكاري يك مهندس الكترونيك بر روي صداي ضبط شده 64 نفر كه بشدت افسرده بوده اند، تحقيق كرد. او با مقايسه صداي 22 نفر كه دست به خودكشي زده بودند، با صداي 33 نفر ديگر، متوجه تفاوت و تشابه عمق افسردگي منتهي به خودكشي آنها شد.
افرادي كه در فكر خودكشي هستند، صدايي توخالي و بم دارند كه مي توان آن را "صدايي برخاسته از قبر" ناميد. افرادي كه تنها به افسردگي مبتلا هستند، صدايي با فركانس پايين دارند و كمي بلندتر صحبت مي كنند. دليل اين مسئله مي تواند تفاوت سطح تنشهاي عصبي باشد كه باعث متفاوت بودن مقدار رطوبت لبها و حنجره در اين دو گروه از افراد مي شود.
تجزيه و تحليل اين تفاوتها مي تواند به روانكاوان، مددكاران اجتماعي و همكارانشان در بخش فوريتهاي پزشكي كمك كند كه از پشت تلفن، به طور دقيق و نقادانه از روي صدا وضعيت اوليه و سطح خطر خودكشي را باز شناسند.
بر گرفته از سايت
wissenschaft.de